Groen! feeds
Di Rupo laat Afghanistan in de steek
Straks vertrekt de regering naar de Navo-top in Chicago van 20 en 21 mei. Op de agenda één hoofdpunt: de toekomst van Afghanistan na 2014, het jaar waarin de Isaf-operatie ten einde loopt. Welk engagement wil België nog opnemen in het Centraal-Aziatische land? Het regeerakkoord is dubbelzinnig en spreekt van ‘een definitieve terugtrekking in 2014 zonder een aanwezigheid ter plaatse, met andere partnerlanden, uit te sluiten om de heropbouw te ondersteunen.' Regeringsleden Pieter De Crem (CD&V) en Didier Reynders (MR) lieten al verstaan dat dit ook een militaire aanwezigheid kan omvatten, in de vorm van militaire instructeurs of eenforce de protection. Woensdag bevestigde het kernkabinet deze mogelijkheid.
De olifant baart een muis
Wie na de aanstelling van de nieuwe federale regering, met nieuwe partijen, gehoopt had op een nieuw Afghanistan-beleid komt bedrogen uit. Het budget voor onze militaire operatie stijgt in 2012 verder tot 113 miljoen euro en staat in schril contrast met de 12 miljoen euro die we besteden aan wederopbouw en ontwikkeling. Ook op diplomatiek niveau verwachten we van de klassieke tripartite meer assertiviteit en engagement. Wat een land als Noorwegen met de Oslo-akkoorden voor Israël en Palestina kon doen, moet België proberen als het over Afghanistan gaat. Trouwens, met zijn oproep voor een Europees relancebeleid in de buitenlandse kranten deze week, bewijst premier Di Rupo dat ook een klein land zijn stem af en toe kan (en moet) verheffen.
Dat is nodig, want wordt het geen tijd om luidop de vraag te stellen naar het rendement van het geld dat we tot nu toe in Afghanistan pompten? Sinds België zich met F-16's in 2008 voluit in het oorlogsgewoel stortte, is de factuur voor de Belgische belastingbetaler tot 473 miljoen euro opgelopen. Een half miljard euro, verdient dat niet enige evaluatie? Het aantal burgerslachtoffers stijgt elk jaar, tot 3.021 doden in 2011.
De Taliban hebben het militaire overwicht in bijna elk van de 34 Afghaanse provincies en plegen aanslagen tot in het centrum van de hoofdstad Kaboel. De desertie in het zwaar gesubsidieerde Afghaanse leger is vorig jaar verdubbeld. Het regime-Karzai is door en door corrupt, de opiumproductie staat weer op het niveau van 2007-2008 en de armoede onder de Afghaanse bevolking piekt op 73 procent. De problemen benoemen is een voorwaarde om tot nieuwe oplossingen te komen.
De kleine kwestie die ‘bevolking' heet
Deze week klonk de goednieuwsshow van de klassieke tripartite in het parlementaire Afghanistan-debat hol en oppervlakkig. Premier Di Rupo benadrukte zelfs het belang van een ‘positieve perceptie' van de Navo-top met het oog op de herverkiezing in de VS van president Obama, ‘want wie weet wat we in zijn plaats krijgen'. Een wake-upcall aan onze premier: voor een promoronde en peptalk is er op de Chicago-top geen tijd. Als we niet willen dat ons half miljard euro belastinggeld in rook opgaat, moeten we afstappen van de veel te eenzijdige militaire strategie.
Een nieuwe globale aanpak bevat verschillende elementen. Het Westen moet de Afghaanse bevolking verzekeren dat het van Afghanistan geen permanente machtsbasis in Centraal-Azië wil maken. Verder moeten we de Afghanen een groot economische ontwikkelingsplan aanbieden. Zonder regionaal akkoord met belanghebbende landen zoals Pakistan, India, Iran, Rusland en China is een duurzame oplossing nooit mogelijk. Het Westen mag niet aarzelen om de financiële miljardensteun aan Pakistan als pasmunt te gebruiken en te eisen dat alle banden met de Taliban worden doorgeknipt. Wat de vredesonderhandelingen met de opstandelingen betreft, ten slotte, zijn de VN de enige geloofwaardige en voldoende neutrale bemiddelaar. De huidige initiatieven van de VS en president Karzai kunnen geen duurzame vrede opleveren.
België moet zijn militaire inzet in Afghanistan in de weegschaal gooien voor een strategiewissel. Als de top van Chicago geen fundamentele knopen doorhakt, verspillen we belastinggeld en trekken we onze troepen beter onmiddellijk terug. Zonder nieuwe strategie zullen we in 2014 geen getuige zijn van een terugtrekking na een overwinning, maar van een aftocht na een nederlaag. Wie binnen de klassieke tripartite wakker ligt van het lot van de Afghaanse bevolking, mag nu opstaan.
(Dit opiniestuk verscheen op vrijdag 18 mei in De Standaard)
Di Rupo laat Afghanistan in de steek
<p> Straks vertrekt de regering naar de Navo-top in Chicago van 20 en 21 mei. Op de agenda één hoofdpunt: de toekomst van Afghanistan na 2014, het jaar waarin de Isaf-operatie ten einde loopt. Welk engagement wil België nog opnemen in het Centraal-Aziatische land? Het regeerakkoord is dubbelzinnig en spreekt van ‘een definitieve terugtrekking in 2014 zonder een aanwezigheid ter plaatse, met andere partnerlanden, uit te sluiten om de heropbouw te ondersteunen.' Regeringsleden Pieter De Crem (CD&V) en Didier Reynders (MR) lieten al verstaan dat dit ook een militaire aanwezigheid kan omvatten, in de vorm van militaire instructeurs of eenforce de protection. Woensdag bevestigde het kernkabinet deze mogelijkheid.</p> <p><br /> <strong>De olifant baart een muis</strong><br /> <br /> Wie na de aanstelling van de nieuwe federale regering, met nieuwe partijen, gehoopt had op een nieuw Afghanistan-beleid komt bedrogen uit. Het budget voor onze militaire operatie stijgt in 2012 verder tot 113 miljoen euro en staat in schril contrast met de 12 miljoen euro die we besteden aan wederopbouw en ontwikkeling. Ook op diplomatiek niveau verwachten we van de klassieke tripartite meer assertiviteit en engagement. Wat een land als Noorwegen met de Oslo-akkoorden voor Israël en Palestina kon doen, moet België proberen als het over Afghanistan gaat. Trouwens, met zijn oproep voor een Europees relancebeleid in de buitenlandse kranten deze week, bewijst premier Di Rupo dat ook een klein land zijn stem af en toe kan (en moet) verheffen.<br /> <br /> Dat is nodig, want wordt het geen tijd om luidop de vraag te stellen naar het rendement van het geld dat we tot nu toe in Afghanistan pompten? Sinds België zich met F-16's in 2008 voluit in het oorlogsgewoel stortte, is de factuur voor de Belgische belastingbetaler tot 473 miljoen euro opgelopen. Een half miljard euro, verdient dat niet enige evaluatie? Het aantal burgerslachtoffers stijgt elk jaar, tot 3.021 doden in 2011.<br /> <br /> De Taliban hebben het militaire overwicht in bijna elk van de 34 Afghaanse provincies en plegen aanslagen tot in het centrum van de hoofdstad Kaboel. De desertie in het zwaar gesubsidieerde Afghaanse leger is vorig jaar verdubbeld. Het regime-Karzai is door en door corrupt, de opiumproductie staat weer op het niveau van 2007-2008 en de armoede onder de Afghaanse bevolking piekt op 73 procent. De problemen benoemen is een voorwaarde om tot nieuwe oplossingen te komen.<br /> <br /> <strong>De kleine kwestie die ‘bevolking' heet</strong><br /> <br /> Deze week klonk de goednieuwsshow van de klassieke tripartite in het parlementaire Afghanistan-debat hol en oppervlakkig. Premier Di Rupo benadrukte zelfs het belang van een ‘positieve perceptie' van de Navo-top met het oog op de herverkiezing in de VS van president Obama, ‘want wie weet wat we in zijn plaats krijgen'. Een wake-upcall aan onze premier: voor een promoronde en peptalk is er op de Chicago-top geen tijd. Als we niet willen dat ons half miljard euro belastinggeld in rook opgaat, moeten we afstappen van de veel te eenzijdige militaire strategie.<br /> <br /> Een nieuwe globale aanpak bevat verschillende elementen. Het Westen moet de Afghaanse bevolking verzekeren dat het van Afghanistan geen permanente machtsbasis in Centraal-Azië wil maken. Verder moeten we de Afghanen een groot economische ontwikkelingsplan aanbieden. Zonder regionaal akkoord met belanghebbende landen zoals Pakistan, India, Iran, Rusland en China is een duurzame oplossing nooit mogelijk. Het Westen mag niet aarzelen om de financiële miljardensteun aan Pakistan als pasmunt te gebruiken en te eisen dat alle banden met de Taliban worden doorgeknipt. Wat de vredesonderhandelingen met de opstandelingen betreft, ten slotte, zijn de VN de enige geloofwaardige en voldoende neutrale bemiddelaar. De huidige initiatieven van de VS en president Karzai kunnen geen duurzame vrede opleveren.<br /> <br /> België moet zijn militaire inzet in Afghanistan in de weegschaal gooien voor een strategiewissel. Als de top van Chicago geen fundamentele knopen doorhakt, verspillen we belastinggeld en trekken we onze troepen beter onmiddellijk terug. Zonder nieuwe strategie zullen we in 2014 geen getuige zijn van een terugtrekking na een overwinning, maar van een aftocht na een nederlaag. Wie binnen de klassieke tripartite wakker ligt van het lot van de Afghaanse bevolking, mag nu opstaan.</p> <p><em>(Dit opiniestuk verscheen op vrijdag 18 mei in De Standaard)</em></p> <p> </p>
Di Rupo laat Afghanistan in de steek
Straks vertrekt de regering naar de Navo-top in Chicago van 20 en 21 mei. Op de agenda één hoofdpunt: de toekomst van Afghanistan na 2014, het jaar waarin de Isaf-operatie ten einde loopt. Welk engagement wil België nog opnemen in het Centraal-Aziatische land? Het regeerakkoord is dubbelzinnig en spreekt van ‘een definitieve terugtrekking in 2014 zonder een aanwezigheid ter plaatse, met andere partnerlanden, uit te sluiten om de heropbouw te ondersteunen.' Regeringsleden Pieter De Crem (CD&V) en Didier Reynders (MR) lieten al verstaan dat dit ook een militaire aanwezigheid kan omvatten, in de vorm van militaire instructeurs of eenforce de protection. Woensdag bevestigde het kernkabinet deze mogelijkheid.
De olifant baart een muis
Wie na de aanstelling van de nieuwe federale regering, met nieuwe partijen, gehoopt had op een nieuw Afghanistan-beleid komt bedrogen uit. Het budget voor onze militaire operatie stijgt in 2012 verder tot 113 miljoen euro en staat in schril contrast met de 12 miljoen euro die we besteden aan wederopbouw en ontwikkeling. Ook op diplomatiek niveau verwachten we van de klassieke tripartite meer assertiviteit en engagement. Wat een land als Noorwegen met de Oslo-akkoorden voor Israël en Palestina kon doen, moet België proberen als het over Afghanistan gaat. Trouwens, met zijn oproep voor een Europees relancebeleid in de buitenlandse kranten deze week, bewijst premier Di Rupo dat ook een klein land zijn stem af en toe kan (en moet) verheffen.
Dat is nodig, want wordt het geen tijd om luidop de vraag te stellen naar het rendement van het geld dat we tot nu toe in Afghanistan pompten? Sinds België zich met F-16's in 2008 voluit in het oorlogsgewoel stortte, is de factuur voor de Belgische belastingbetaler tot 473 miljoen euro opgelopen. Een half miljard euro, verdient dat niet enige evaluatie? Het aantal burgerslachtoffers stijgt elk jaar, tot 3.021 doden in 2011.
De Taliban hebben het militaire overwicht in bijna elk van de 34 Afghaanse provincies en plegen aanslagen tot in het centrum van de hoofdstad Kaboel. De desertie in het zwaar gesubsidieerde Afghaanse leger is vorig jaar verdubbeld. Het regime-Karzai is door en door corrupt, de opiumproductie staat weer op het niveau van 2007-2008 en de armoede onder de Afghaanse bevolking piekt op 73 procent. De problemen benoemen is een voorwaarde om tot nieuwe oplossingen te komen.
De kleine kwestie die ‘bevolking' heet
Deze week klonk de goednieuwsshow van de klassieke tripartite in het parlementaire Afghanistan-debat hol en oppervlakkig. Premier Di Rupo benadrukte zelfs het belang van een ‘positieve perceptie' van de Navo-top met het oog op de herverkiezing in de VS van president Obama, ‘want wie weet wat we in zijn plaats krijgen'. Een wake-upcall aan onze premier: voor een promoronde en peptalk is er op de Chicago-top geen tijd. Als we niet willen dat ons half miljard euro belastinggeld in rook opgaat, moeten we afstappen van de veel te eenzijdige militaire strategie.
Een nieuwe globale aanpak bevat verschillende elementen. Het Westen moet de Afghaanse bevolking verzekeren dat het van Afghanistan geen permanente machtsbasis in Centraal-Azië wil maken. Verder moeten we de Afghanen een groot economische ontwikkelingsplan aanbieden. Zonder regionaal akkoord met belanghebbende landen zoals Pakistan, India, Iran, Rusland en China is een duurzame oplossing nooit mogelijk. Het Westen mag niet aarzelen om de financiële miljardensteun aan Pakistan als pasmunt te gebruiken en te eisen dat alle banden met de Taliban worden doorgeknipt. Wat de vredesonderhandelingen met de opstandelingen betreft, ten slotte, zijn de VN de enige geloofwaardige en voldoende neutrale bemiddelaar. De huidige initiatieven van de VS en president Karzai kunnen geen duurzame vrede opleveren.
België moet zijn militaire inzet in Afghanistan in de weegschaal gooien voor een strategiewissel. Als de top van Chicago geen fundamentele knopen doorhakt, verspillen we belastinggeld en trekken we onze troepen beter onmiddellijk terug. Zonder nieuwe strategie zullen we in 2014 geen getuige zijn van een terugtrekking na een overwinning, maar van een aftocht na een nederlaag. Wie binnen de klassieke tripartite wakker ligt van het lot van de Afghaanse bevolking, mag nu opstaan.
(Dit opiniestuk verscheen op vrijdag 18 mei in De Standaard)
Di Rupo laat Afghanistan in de steek
<p> Straks vertrekt de regering naar de Navo-top in Chicago van 20 en 21 mei. Op de agenda één hoofdpunt: de toekomst van Afghanistan na 2014, het jaar waarin de Isaf-operatie ten einde loopt. Welk engagement wil België nog opnemen in het Centraal-Aziatische land? Het regeerakkoord is dubbelzinnig en spreekt van ‘een definitieve terugtrekking in 2014 zonder een aanwezigheid ter plaatse, met andere partnerlanden, uit te sluiten om de heropbouw te ondersteunen.' Regeringsleden Pieter De Crem (CD&V) en Didier Reynders (MR) lieten al verstaan dat dit ook een militaire aanwezigheid kan omvatten, in de vorm van militaire instructeurs of eenforce de protection. Woensdag bevestigde het kernkabinet deze mogelijkheid.</p> <p><br /> <strong>De olifant baart een muis</strong><br /> <br /> Wie na de aanstelling van de nieuwe federale regering, met nieuwe partijen, gehoopt had op een nieuw Afghanistan-beleid komt bedrogen uit. Het budget voor onze militaire operatie stijgt in 2012 verder tot 113 miljoen euro en staat in schril contrast met de 12 miljoen euro die we besteden aan wederopbouw en ontwikkeling. Ook op diplomatiek niveau verwachten we van de klassieke tripartite meer assertiviteit en engagement. Wat een land als Noorwegen met de Oslo-akkoorden voor Israël en Palestina kon doen, moet België proberen als het over Afghanistan gaat. Trouwens, met zijn oproep voor een Europees relancebeleid in de buitenlandse kranten deze week, bewijst premier Di Rupo dat ook een klein land zijn stem af en toe kan (en moet) verheffen.<br /> <br /> Dat is nodig, want wordt het geen tijd om luidop de vraag te stellen naar het rendement van het geld dat we tot nu toe in Afghanistan pompten? Sinds België zich met F-16's in 2008 voluit in het oorlogsgewoel stortte, is de factuur voor de Belgische belastingbetaler tot 473 miljoen euro opgelopen. Een half miljard euro, verdient dat niet enige evaluatie? Het aantal burgerslachtoffers stijgt elk jaar, tot 3.021 doden in 2011.<br /> <br /> De Taliban hebben het militaire overwicht in bijna elk van de 34 Afghaanse provincies en plegen aanslagen tot in het centrum van de hoofdstad Kaboel. De desertie in het zwaar gesubsidieerde Afghaanse leger is vorig jaar verdubbeld. Het regime-Karzai is door en door corrupt, de opiumproductie staat weer op het niveau van 2007-2008 en de armoede onder de Afghaanse bevolking piekt op 73 procent. De problemen benoemen is een voorwaarde om tot nieuwe oplossingen te komen.<br /> <br /> <strong>De kleine kwestie die ‘bevolking' heet</strong><br /> <br /> Deze week klonk de goednieuwsshow van de klassieke tripartite in het parlementaire Afghanistan-debat hol en oppervlakkig. Premier Di Rupo benadrukte zelfs het belang van een ‘positieve perceptie' van de Navo-top met het oog op de herverkiezing in de VS van president Obama, ‘want wie weet wat we in zijn plaats krijgen'. Een wake-upcall aan onze premier: voor een promoronde en peptalk is er op de Chicago-top geen tijd. Als we niet willen dat ons half miljard euro belastinggeld in rook opgaat, moeten we afstappen van de veel te eenzijdige militaire strategie.<br /> <br /> Een nieuwe globale aanpak bevat verschillende elementen. Het Westen moet de Afghaanse bevolking verzekeren dat het van Afghanistan geen permanente machtsbasis in Centraal-Azië wil maken. Verder moeten we de Afghanen een groot economische ontwikkelingsplan aanbieden. Zonder regionaal akkoord met belanghebbende landen zoals Pakistan, India, Iran, Rusland en China is een duurzame oplossing nooit mogelijk. Het Westen mag niet aarzelen om de financiële miljardensteun aan Pakistan als pasmunt te gebruiken en te eisen dat alle banden met de Taliban worden doorgeknipt. Wat de vredesonderhandelingen met de opstandelingen betreft, ten slotte, zijn de VN de enige geloofwaardige en voldoende neutrale bemiddelaar. De huidige initiatieven van de VS en president Karzai kunnen geen duurzame vrede opleveren.<br /> <br /> België moet zijn militaire inzet in Afghanistan in de weegschaal gooien voor een strategiewissel. Als de top van Chicago geen fundamentele knopen doorhakt, verspillen we belastinggeld en trekken we onze troepen beter onmiddellijk terug. Zonder nieuwe strategie zullen we in 2014 geen getuige zijn van een terugtrekking na een overwinning, maar van een aftocht na een nederlaag. Wie binnen de klassieke tripartite wakker ligt van het lot van de Afghaanse bevolking, mag nu opstaan.</p> <p><em>(Dit opiniestuk verscheen op vrijdag 18 mei in De Standaard)</em></p> <p> </p>
Na jarenlange politieke obstructie is het tijd voor een hoopvol toekomstproject
De eurocrisis is het gevolg van jarenlange politieke obstructie vanuit de hoofdsteden. Te veel
getalm, te weinig kordate actie. Te veel focus op een volstrekt eenzijdig neoliberale oriëntatie van
het Europese project, en dat nu al minstens drie decennia lang. Te weinig focus op een hoopvol
toekomstproject.
Daarom strijd ik in het Europees Parlement (EP) voor een socialer en ecologischer Europa, een Europa dat niet het neoliberalisme als alfa en omega van het politieke handelen uitkiest. Europa moet democratisch, sociaal, ecologisch-duurzaam, transparant en vreedzaam zijn. Europa moet ook solidair zijn, en voluit gaan voor een andere globalisering en voor vrede. Het feit dat de Grieken en vele anderen geen vertrouwen meer hebben in politici en
Europa is de logica zelve.
Wat moet er gebeuren? Hervormingen en begrotingsdiscipline? Ja! Maar niet alleen ten koste van sociale vangnetten waarop de welvaart en de stabiliteit van Europa zijn gebouwd. Er is ook nood aan een veel verdergaande hervorming en regulering van de financiële sector. Dat gebeurt onvoldoende, door het verzet van een ultrasterke financiële lobby en haar politieke slippendragers in de parlementen en daarbuiten.
Voorts bepleit ik een effectieve bestrijding van fiscale concurrentie en fiscale fraude. De strijd tegen de btw-fraude - het voltallige EP keurde mijn verslag daarover nagenoeg unaniem goed - kan jaarlijks 80 tot 100 miljard euro opleveren. De ruimere strijd tegen fiscale fraude zelfs 200 miljard. Er moet een Europese geharmoniseerde vennootschapsbelasting komen, die voor elk bedrijf geldt. Gedaan met de
fiscale achterpoortjes. Daardoor betalen grote ondernemingen nu al amper belastingen en worden
kmo's, die de meeste werkgelegenheid creëren, wél zwaar belast.Voorts tellen goed bestuur en
het correct besteden van belastinggeld.
Ik ben ook voorstander van de uitgifte van Europese projectbonds en een financiële transactietaks die jaarlijks tussen 50 en 80 miljard euro kan opleveren.Die middelen moeten we investeren in hoopvolle en goed uitgedachte Europese projecten rond infrastructuur, duurzame energie, transport en ontwikkelingssamenwerking. Meer slagkracht ook voor de Europese Investeringsbank (EIB). Die moet een even bevoorrechtte toegang krijgen tot goedkoop krediet vanuit de Europese Centrale Bank, zoals de private banken onlangs hebben gehad.
Rerum Novarum: duidelijke engagementen voor strijd tegen kinderarmoede
Met Rerum Novarum, de christelijke dag van sociale bewogenheid in zicht, roept Groen-voorzitter Wouter Van Besien alle niveaus op om samen in te zetten op kinderarmoedebestrijding: “Vandaag leven 140 000 Vlaamse kinderen in armoede, in onze steden loopt dit op tot 22%. Federaal, Vlaams en lokaal is veel doortastender beleid nodig om dit probleem terug te dringen. “Handen af van de kinderbijslag” roepen maar ondertussen federaal de uitkeringen flink verlagen, is de verkeerde aanpak. Ook lokaal moet er veel meer gebeuren, via de OCMW’s en de kinderopvang.”
“Ieder Vlaams kind verdient dezelfde kansen,” stelt Van Besien. “Veel mensen ontvangen vandaag uitkeringen onder de armoedegrens, vaak ook jonge mensen met kinderen. Als je ziet dat in de provincies Antwerpen en Limburg de kinderarmoede de laatste tien jaar quasi is verdubbeld, van 5,8% tot 11,4% en van 5,8% tot 10,1%, dat in Gent 15% van de kinderen in armoede worden geboren en in Antwerpen 22%, dan is het duidelijk dat doortastende maatregelen dringend nodig zijn, en dit op alle niveaus.”
De gemeenteraadsverkiezingen van 2012 kunnen een momentum opleveren om krachtdadig op te treden tegen de toenemende kinderarmoede in Vlaanderen. De armoedebarometer toonde aan dat werk de beste bescherming is tegen armoede. “We moeten ervoor zorgen dat op zoek gaan naar werk ook haalbaar is voor gezinnen met kinderen en vooral alleenstaande ouders. Kinder- en naschoolse opvang moet dus ook voor hen toegankelijk en haalbaar zijn. Inkomensgerelateerde dagprijzen en het gericht openen van extra plaatsen in kansarme wijken, maken deel uit van een slim beleid dat inzet op het structureel wegwerken van de armoede,” aldus Van Besien.
De OCMW’s spelen daarnaast een belangrijke rol omdat zij voor aanvullende steun kunnen zorgen bovenop het leefloon of andere uitkeringen, zeker voor gezinnen met kinderen. Concreet gaat het dan bijvoorbeeld om bijpassingen voor medische kosten of schoolkosten. Ook in de strijd tegen de verborgen armoede is het OCMW een belangrijke partner. OCMW’s kunnen hier veel actiever in optreden door zelf de wijken in te trekken om armoede op te sporen en door rechten automatisch toe te kennen zodat mensen daadwerkelijk de steun krijgen waar ze recht op hebben.
Groen vraagt duidelijke engagementen van de andere partijen en in het bijzonder aan de christen-democraten. “Onder druk van het ACW heeft CD&V altijd gezegd dat armoedebestrijding voor haar een prioriteit is. Ex-premier Yves Leterme beloofde ooit dat hij 2 miljard zou investeren in de uitkeringen. Vandaag roept Wouter Beke “Handen af van de kinderbijslag”, maar wat is de harde realiteit? De federale regering mét CD&V, sp.a en Open-VLD verlaagde vorige week de werkloosheidsuitkeringen met 25%, tot een flink stuk onder de armoedegrens," stelt Van Besien vast.
Diezelfde regering vermindert de enveloppe voor de welvaartsvastheid van de uitkeringen met 40%. De belofte van premier Di Rupo om de minimumpensioenen op te trekken tot 1150€, sneuvelde in het regeerakkoord. De kinderarmoede stijgt onrustwekkend, terwijl het VIA-plan van de Vlaamse regering waarvan ook de CD&V deel uitmaakt, een halvering tegen 2020 belooft. Intussen blijft het wachten op de beloofde huursubsidies, op een maximumfactuur voor huur, op een hervorming om de kosten voor groene stroom te drukken, op doortastende maatregelen in het onderwijs om de achterstand van kansengroepen daar weg te werken. "Het is duidelijk dat de CD&V in de regeringen waarin ze zit, niet in staat is om haar agenda van armoedebestrijding door te drukken,” besluit Van Besien.
Mortsel en mobiliteit, zo moet het wel
Geachte professor Bruno De Borger,
Als het over Mortsel gaat, zou ik het eigenlijk graag hebben over andere onderwerpen dan mobiliteit. Mortsel is zoveel meer dan files.
Maar uw recente uitspraken over Mortsel laten me geen keuze dan het opnieuw over mobiliteit te hebben. Het Laatste Nieuws berichtte vorige week vrijdag over het probleem van het sluipverkeer in de zuidoostrand van Antwerpen. ‘Neem het van mij aan, Mortsel geldt in Europa als een voorbeeld van hoe het niét moet', stelde u daarin.
Anderhalve maand geleden deed u gelijkaardige uitspraken in Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws. Dit naar aanleiding van het radioprogramma Peeters & Pichal, dat Mortsel uitriep tot drukste gemeente in Vlaanderen. Toen zei u dat u als transporteconoom bij uw studenten Mortsel aanhaalt als voorbeeld van hoe het niét moet. De tramlijnverlenging van Mortsel naar Boechout noemde u ‘misschien wel een vergissing'.
Uw uitspraken gaan dus in stijgende lijn. In maart was Mortsel een voorbeeld van hoe het niet moet in Vlaanderen, in mei al een voorbeeld van hoe het niet moet in Europa. Wat wordt het in pakweg september? Mortsel als slecht voorbeeld voor de hele wereld? Ik ben er zeker van: vele verkeersdeskundigen zijn het grondig oneens met uw stelling.
Verkeersriool
Laten we wel wezen, in Mortsel doorsnijden de gewestwegen winkel- en woongebied. Dat is zo. Met dagelijks veel schoolgaande kinderen. En dus gaat het hier over leefbaarheid. Over verkeersveiligheid. Over luchtkwaliteit. Daarom werden de gewestwegen in Mortsel, die de voorbije veertig jaar door auto- en vrachtverkeer stilaan een echte verkeersriool werden, de afgelopen tien jaar evenwichtiger verdeeld. Voetgangers, fietsers, handelaars en de luchtkwaliteit deden er hun voordeel mee. En ja, er zijn geen tien manieren om een weg evenwichtiger te herverdelen, dus ging dat inderdaad ten nadele van rijstroken voor auto- en vrachtverkeer. Van twee keer twee rijstroken naar twee keer een.
En hier botsen we. Als transporteconoom pleit u voor maximale doorstroming van auto's en vrachtwagens op gewestwegen. Als stadsbestuur hebben we in Mortsel groen licht gegeven voor de plannen van de Vlaamse regering die ook leefbaarheid, verkeersveiligheid, luchtkwaliteit en dus andere verplaatsingsmogelijkheden op het oog hebben.
Als u nu als transporteconoom zegt dat Mortsel een voorbeeld is van hoe het niet moet, wil ik u vragen om de Vlaamse regering te interpelleren over haar visie op mobiliteit. Ook wil ik u vragen om te berekenen hoe Mortsel er nu zou uitzien als er tien jaar geleden niet ingegrepen was – met de exponentiële toename van het auto- en vrachtverkeer de voorbije tien jaar in het achterhoofd. Hoe zouden we er dan nu voorstaan qua leefbaarheid? Qua veiligheid? Qua files?
Begin van de oplossing
Voor het overige ben ik het helemaal eens met uw oplossingen voor de mobiliteit rond Antwerpen. U wil rekeningrijden invoeren en de gunstige regeling voor bedrijfswagens aanpakken. U wil niet nog meer infrastructuur voor auto's en vrachtwagens. U pleit voor een andere tolheffing in de Liefkenshoektunnel en de Kennedytunnel. Er is geen derde Scheldekruising nodig, zegt u. Vind ik ook. Maar uw standpunt rond Mortsel en de gewestwegen kan ik alleen maar begrijpen vanuit uw pleidooi voor een ‘maximale doorstroming voor auto's en vrachtwagens'.
Ik ben ervan overtuigd dat Mortsel een voorbeeld is van hoe het wél moet. Er zijn verkeersdeskundigen die Mortsel als standaard voor Vlaanderen aanprijzen. Er zijn voorbeelden in het buitenland. Mortsel is niet het begin van het probleem, wel het begin van de oplossing. De logica van maximale doorstroming op gewestwegen door transporteconomen botst met de logica van verkeersdeskundigen. In Mortsel komen ze samen. Ik heb een voorstel: nodig mij uit op één van uw uiteenzettingen voor uw studenten. Voor een tegensprekelijk debat. Ik denk dat uw studenten na uw verhaal als transporteconoom recht hebben op het mijne. De universiteit is immers een maatschappelijk relevant discussieforum. Toch?.
Ingrid Pira
Na jarenlange politieke obstructie is het tijd voor een hoopvol toekomstproject
De eurocrisis is het gevolg van jarenlange politieke obstructie vanuit de hoofdsteden. Te veel
getalm, te weinig kordate actie. Te veel focus op een volstrekt eenzijdig neoliberale oriëntatie van
het Europese project, en dat nu al minstens drie decennia lang. Te weinig focus op een hoopvol
toekomstproject.
Daarom strijd ik in het Europees Parlement (EP) voor een socialer en ecologischer Europa, een Europa dat niet het neoliberalisme als alfa en omega van het politieke handelen uitkiest. Europa moet democratisch, sociaal, ecologisch-duurzaam, transparant en vreedzaam zijn. Europa moet ook solidair zijn, en voluit gaan voor een andere globalisering en voor vrede. Het feit dat de Grieken en vele anderen geen vertrouwen meer hebben in politici en
Europa is de logica zelve.
Wat moet er gebeuren? Hervormingen en begrotingsdiscipline? Ja! Maar niet alleen ten koste van sociale vangnetten waarop de welvaart en de stabiliteit van Europa zijn gebouwd. Er is ook nood aan een veel verdergaande hervorming en regulering van de financiële sector. Dat gebeurt onvoldoende, door het verzet van een ultrasterke financiële lobby en haar politieke slippendragers in de parlementen en daarbuiten.
Voorts bepleit ik een effectieve bestrijding van fiscale concurrentie en fiscale fraude. De strijd tegen de btw-fraude - het voltallige EP keurde mijn verslag daarover nagenoeg unaniem goed - kan jaarlijks 80 tot 100 miljard euro opleveren. De ruimere strijd tegen fiscale fraude zelfs 200 miljard. Er moet een Europese geharmoniseerde vennootschapsbelasting komen, die voor elk bedrijf geldt. Gedaan met de
fiscale achterpoortjes. Daardoor betalen grote ondernemingen nu al amper belastingen en worden
kmo's, die de meeste werkgelegenheid creëren, wél zwaar belast.Voorts tellen goed bestuur en
het correct besteden van belastinggeld.
Ik ben ook voorstander van de uitgifte van Europese projectbonds en een financiële transactietaks die jaarlijks tussen 50 en 80 miljard euro kan opleveren.Die middelen moeten we investeren in hoopvolle en goed uitgedachte Europese projecten rond infrastructuur, duurzame energie, transport en ontwikkelingssamenwerking. Meer slagkracht ook voor de Europese Investeringsbank (EIB). Die moet een even bevoorrechtte toegang krijgen tot goedkoop krediet vanuit de Europese Centrale Bank, zoals de private banken onlangs hebben gehad.
Rerum Novarum: duidelijke engagementen voor strijd tegen kinderarmoede
Met Rerum Novarum, de christelijke dag van sociale bewogenheid in zicht, roept Groen-voorzitter Wouter Van Besien alle niveaus op om samen in te zetten op kinderarmoedebestrijding: “Vandaag leven 140 000 Vlaamse kinderen in armoede, in onze steden loopt dit op tot 22%. Federaal, Vlaams en lokaal is veel doortastender beleid nodig om dit probleem terug te dringen. “Handen af van de kinderbijslag” roepen maar ondertussen federaal de uitkeringen flink verlagen, is de verkeerde aanpak. Ook lokaal moet er veel meer gebeuren, via de OCMW’s en de kinderopvang.”
“Ieder Vlaams kind verdient dezelfde kansen,” stelt Van Besien. “Veel mensen ontvangen vandaag uitkeringen onder de armoedegrens, vaak ook jonge mensen met kinderen. Als je ziet dat in de provincies Antwerpen en Limburg de kinderarmoede de laatste tien jaar quasi is verdubbeld, van 5,8% tot 11,4% en van 5,8% tot 10,1%, dat in Gent 15% van de kinderen in armoede worden geboren en in Antwerpen 22%, dan is het duidelijk dat doortastende maatregelen dringend nodig zijn, en dit op alle niveaus.”
De gemeenteraadsverkiezingen van 2012 kunnen een momentum opleveren om krachtdadig op te treden tegen de toenemende kinderarmoede in Vlaanderen. De armoedebarometer toonde aan dat werk de beste bescherming is tegen armoede. “We moeten ervoor zorgen dat op zoek gaan naar werk ook haalbaar is voor gezinnen met kinderen en vooral alleenstaande ouders. Kinder- en naschoolse opvang moet dus ook voor hen toegankelijk en haalbaar zijn. Inkomensgerelateerde dagprijzen en het gericht openen van extra plaatsen in kansarme wijken, maken deel uit van een slim beleid dat inzet op het structureel wegwerken van de armoede,” aldus Van Besien.
De OCMW’s spelen daarnaast een belangrijke rol omdat zij voor aanvullende steun kunnen zorgen bovenop het leefloon of andere uitkeringen, zeker voor gezinnen met kinderen. Concreet gaat het dan bijvoorbeeld om bijpassingen voor medische kosten of schoolkosten. Ook in de strijd tegen de verborgen armoede is het OCMW een belangrijke partner. OCMW’s kunnen hier veel actiever in optreden door zelf de wijken in te trekken om armoede op te sporen en door rechten automatisch toe te kennen zodat mensen daadwerkelijk de steun krijgen waar ze recht op hebben.
Groen vraagt duidelijke engagementen van de andere partijen en in het bijzonder aan de christen-democraten. “Onder druk van het ACW heeft CD&V altijd gezegd dat armoedebestrijding voor haar een prioriteit is. Ex-premier Yves Leterme beloofde ooit dat hij 2 miljard zou investeren in de uitkeringen. Vandaag roept Wouter Beke “Handen af van de kinderbijslag”, maar wat is de harde realiteit? De federale regering mét CD&V, sp.a en Open-VLD verlaagde vorige week de werkloosheidsuitkeringen met 25%, tot een flink stuk onder de armoedegrens," stelt Van Besien vast.
Diezelfde regering vermindert de enveloppe voor de welvaartsvastheid van de uitkeringen met 40%. De belofte van premier Di Rupo om de minimumpensioenen op te trekken tot 1150€, sneuvelde in het regeerakkoord. De kinderarmoede stijgt onrustwekkend, terwijl het VIA-plan van de Vlaamse regering waarvan ook de CD&V deel uitmaakt, een halvering tegen 2020 belooft. Intussen blijft het wachten op de beloofde huursubsidies, op een maximumfactuur voor huur, op een hervorming om de kosten voor groene stroom te drukken, op doortastende maatregelen in het onderwijs om de achterstand van kansengroepen daar weg te werken. "Het is duidelijk dat de CD&V in de regeringen waarin ze zit, niet in staat is om haar agenda van armoedebestrijding door te drukken,” besluit Van Besien.
Mortsel en mobiliteit, zo moet het wel
Geachte professor Bruno De Borger,
Als het over Mortsel gaat, zou ik het eigenlijk graag hebben over andere onderwerpen dan mobiliteit. Mortsel is zoveel meer dan files.
Maar uw recente uitspraken over Mortsel laten me geen keuze dan het opnieuw over mobiliteit te hebben. Het Laatste Nieuws berichtte vorige week vrijdag over het probleem van het sluipverkeer in de zuidoostrand van Antwerpen. ‘Neem het van mij aan, Mortsel geldt in Europa als een voorbeeld van hoe het niét moet', stelde u daarin.
Anderhalve maand geleden deed u gelijkaardige uitspraken in Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws. Dit naar aanleiding van het radioprogramma Peeters & Pichal, dat Mortsel uitriep tot drukste gemeente in Vlaanderen. Toen zei u dat u als transporteconoom bij uw studenten Mortsel aanhaalt als voorbeeld van hoe het niét moet. De tramlijnverlenging van Mortsel naar Boechout noemde u ‘misschien wel een vergissing'.
Uw uitspraken gaan dus in stijgende lijn. In maart was Mortsel een voorbeeld van hoe het niet moet in Vlaanderen, in mei al een voorbeeld van hoe het niet moet in Europa. Wat wordt het in pakweg september? Mortsel als slecht voorbeeld voor de hele wereld? Ik ben er zeker van: vele verkeersdeskundigen zijn het grondig oneens met uw stelling.
Verkeersriool
Laten we wel wezen, in Mortsel doorsnijden de gewestwegen winkel- en woongebied. Dat is zo. Met dagelijks veel schoolgaande kinderen. En dus gaat het hier over leefbaarheid. Over verkeersveiligheid. Over luchtkwaliteit. Daarom werden de gewestwegen in Mortsel, die de voorbije veertig jaar door auto- en vrachtverkeer stilaan een echte verkeersriool werden, de afgelopen tien jaar evenwichtiger verdeeld. Voetgangers, fietsers, handelaars en de luchtkwaliteit deden er hun voordeel mee. En ja, er zijn geen tien manieren om een weg evenwichtiger te herverdelen, dus ging dat inderdaad ten nadele van rijstroken voor auto- en vrachtverkeer. Van twee keer twee rijstroken naar twee keer een.
En hier botsen we. Als transporteconoom pleit u voor maximale doorstroming van auto's en vrachtwagens op gewestwegen. Als stadsbestuur hebben we in Mortsel groen licht gegeven voor de plannen van de Vlaamse regering die ook leefbaarheid, verkeersveiligheid, luchtkwaliteit en dus andere verplaatsingsmogelijkheden op het oog hebben.
Als u nu als transporteconoom zegt dat Mortsel een voorbeeld is van hoe het niet moet, wil ik u vragen om de Vlaamse regering te interpelleren over haar visie op mobiliteit. Ook wil ik u vragen om te berekenen hoe Mortsel er nu zou uitzien als er tien jaar geleden niet ingegrepen was – met de exponentiële toename van het auto- en vrachtverkeer de voorbije tien jaar in het achterhoofd. Hoe zouden we er dan nu voorstaan qua leefbaarheid? Qua veiligheid? Qua files?
Begin van de oplossing
Voor het overige ben ik het helemaal eens met uw oplossingen voor de mobiliteit rond Antwerpen. U wil rekeningrijden invoeren en de gunstige regeling voor bedrijfswagens aanpakken. U wil niet nog meer infrastructuur voor auto's en vrachtwagens. U pleit voor een andere tolheffing in de Liefkenshoektunnel en de Kennedytunnel. Er is geen derde Scheldekruising nodig, zegt u. Vind ik ook. Maar uw standpunt rond Mortsel en de gewestwegen kan ik alleen maar begrijpen vanuit uw pleidooi voor een ‘maximale doorstroming voor auto's en vrachtwagens'.
Ik ben ervan overtuigd dat Mortsel een voorbeeld is van hoe het wél moet. Er zijn verkeersdeskundigen die Mortsel als standaard voor Vlaanderen aanprijzen. Er zijn voorbeelden in het buitenland. Mortsel is niet het begin van het probleem, wel het begin van de oplossing. De logica van maximale doorstroming op gewestwegen door transporteconomen botst met de logica van verkeersdeskundigen. In Mortsel komen ze samen. Ik heb een voorstel: nodig mij uit op één van uw uiteenzettingen voor uw studenten. Voor een tegensprekelijk debat. Ik denk dat uw studenten na uw verhaal als transporteconoom recht hebben op het mijne. De universiteit is immers een maatschappelijk relevant discussieforum. Toch?.
Ingrid Pira
@alexanderdecroo: #geloofwaardigheid hangt af van daden
En toen spitsten mijn oren zich helemaal. Want duurzaamheid en rechtvaardige vrijheid, dat zijn concepten die ik nogal goed ken. Toen de Open-VLD naar eigen zeggen nog in de vrijheid, blijheidfase vertoefde, was Groen volop bezig met rechtvaardigheid en duurzaamheid te vertalen naar oplossingen voor de burger.
En dus ben ik enthousiast. Ik kijk vol ongeduld uit naar de voorstellen die Open-VLD zal uitwerken. Ik geef Alexander alvast enkele ideeën mee.
De Croo zegt over de banken: “Verblind door winstbejag werden onverantwoorde risico’s genomen met het geld van de spaarders.” Inderdaad. Ik ben heel blij dat dit nu eindelijk ook door een liberaal zwart op wit wordt toegegeven. De financiële sector is er op geen enkele manier in geslaagd om zichzelf te reguleren. Als we willen dat het gegok met ons spaargeld ophoudt, dan hebben we een sterke overheid nodig die hier paal en perk aan stelt. Het Belgische parlement heeft in 2009 unaniem aangewezen welk weg hiervoor moet worden gevolgd: splits de spaarbanken af van de zakenbanken, vermeng die twee functies niet. Hoe groot was dan ook de ontgoocheling toen ik het regeerakkoord las. De federale regering zal onderzoeken of zo’n splitsing wel opportuun is, en als ze opportuun is, of het wel haalbaar is om spaarbanken en zakenbanken te splitsen. Flauwe koek en uitstel. Onder druk van de liberalen, zo wordt gefluisterd. Intussen heeft Open-VLD samen met CD&V en sp.a de onverantwoorde risico’s die de dexiabestuurders namen, netjes toegedekt door de dexiacommissie te muilkorven. Of hoe onverantwoord liberale vrijheid kan zijn.
De Croo zegt over de arbeidsmarkt: “Mensen draaien tussen hun 25ste en hun 40ste dubbele shiften, op hun werk en thuis.” Ook dit is een zeer terechte vaststelling. Daarom dat de groenen al zolang pleiten voor het ‘combinatiemodel’. Werknemers moeten op een menselijke manier de combinatie kunnen maken tussen werk en privéleven. Daarvoor werden ondermeer het tijdskrediet en de loopbaanonderbreking in het leven geroepen. Deze instrumenten die juist ademruimte geven aan de mensen die De Croo met zijn vrijheidsspeech aanspreekt, werden door diezelfde federale regering gekortwiekt. In het regeerakkoord wordt een stevige paragraaf gewijd aan: “strengere toegangsvoorwaarden voor het tijdskrediet en de loopbaanonderbrekingen”. Of anders verwoord: de arbeidsvijs nog wat strakker aandraaien, naar het schijnt alweer onder druk van de liberalen. Of hoe onduurzaam liberale vrijheid kan zijn.
Nog eentje dan. De Croo zegt over de belastingen: “Torenhoge lasten prijzen laaggeschoolde jobs uit de markt.” Je moet geen econoom zijn om dit vast te stellen. Je moet geen vijf jaar op de universiteit hebben gezeten om te weten wat het antwoord is: de belastingen op arbeid moeten naar beneden. Dat kan perfect, zonder bijkomende druk op de begroting, door de belastingen op arbeid te verschuiven naar lasten op milieuvervuiling en op vermogenswinsten. Je maakt er de economie duurzamer door en het belastingssysteem rechtvaardiger. Helaas, deze federale regering doet geen van de drie: geen lagere arbeidslasten, geen slimmere milieufiscaliteit, geen rechtvaardige belastingen. Of hoe onrechtvaardig liberale vrijheid kan zijn.
Beste Alexander, ik wil uw denkoefening niet ridiculiseren, integendeel, ik vind ze heel interessant. Maar weet dat uw geloofwaardigheid afhangt van wat je doet, niet van je mooie woorden.
@alexanderdecroo: #geloofwaardigheid hangt af van daden
En toen spitsten mijn oren zich helemaal. Want duurzaamheid en rechtvaardige vrijheid, dat zijn concepten die ik nogal goed ken. Toen de Open-VLD naar eigen zeggen nog in de vrijheid, blijheidfase vertoefde, was Groen volop bezig met rechtvaardigheid en duurzaamheid te vertalen naar oplossingen voor de burger.
En dus ben ik enthousiast. Ik kijk vol ongeduld uit naar de voorstellen die Open-VLD zal uitwerken. Ik geef Alexander alvast enkele ideeën mee.
De Croo zegt over de banken: “Verblind door winstbejag werden onverantwoorde risico’s genomen met het geld van de spaarders.” Inderdaad. Ik ben heel blij dat dit nu eindelijk ook door een liberaal zwart op wit wordt toegegeven. De financiële sector is er op geen enkele manier in geslaagd om zichzelf te reguleren. Als we willen dat het gegok met ons spaargeld ophoudt, dan hebben we een sterke overheid nodig die hier paal en perk aan stelt. Het Belgische parlement heeft in 2009 unaniem aangewezen welk weg hiervoor moet worden gevolgd: splits de spaarbanken af van de zakenbanken, vermeng die twee functies niet. Hoe groot was dan ook de ontgoocheling toen ik het regeerakkoord las. De federale regering zal onderzoeken of zo’n splitsing wel opportuun is, en als ze opportuun is, of het wel haalbaar is om spaarbanken en zakenbanken te splitsen. Flauwe koek en uitstel. Onder druk van de liberalen, zo wordt gefluisterd. Intussen heeft Open-VLD samen met CD&V en sp.a de onverantwoorde risico’s die de dexiabestuurders namen, netjes toegedekt door de dexiacommissie te muilkorven. Of hoe onverantwoord liberale vrijheid kan zijn.
De Croo zegt over de arbeidsmarkt: “Mensen draaien tussen hun 25ste en hun 40ste dubbele shiften, op hun werk en thuis.” Ook dit is een zeer terechte vaststelling. Daarom dat de groenen al zolang pleiten voor het ‘combinatiemodel’. Werknemers moeten op een menselijke manier de combinatie kunnen maken tussen werk en privéleven. Daarvoor werden ondermeer het tijdskrediet en de loopbaanonderbreking in het leven geroepen. Deze instrumenten die juist ademruimte geven aan de mensen die De Croo met zijn vrijheidsspeech aanspreekt, werden door diezelfde federale regering gekortwiekt. In het regeerakkoord wordt een stevige paragraaf gewijd aan: “strengere toegangsvoorwaarden voor het tijdskrediet en de loopbaanonderbrekingen”. Of anders verwoord: de arbeidsvijs nog wat strakker aandraaien, naar het schijnt alweer onder druk van de liberalen. Of hoe onduurzaam liberale vrijheid kan zijn.
Nog eentje dan. De Croo zegt over de belastingen: “Torenhoge lasten prijzen laaggeschoolde jobs uit de markt.” Je moet geen econoom zijn om dit vast te stellen. Je moet geen vijf jaar op de universiteit hebben gezeten om te weten wat het antwoord is: de belastingen op arbeid moeten naar beneden. Dat kan perfect, zonder bijkomende druk op de begroting, door de belastingen op arbeid te verschuiven naar lasten op milieuvervuiling en op vermogenswinsten. Je maakt er de economie duurzamer door en het belastingssysteem rechtvaardiger. Helaas, deze federale regering doet geen van de drie: geen lagere arbeidslasten, geen slimmere milieufiscaliteit, geen rechtvaardige belastingen. Of hoe onrechtvaardig liberale vrijheid kan zijn.
Beste Alexander, ik wil uw denkoefening niet ridiculiseren, integendeel, ik vind ze heel interessant. Maar weet dat uw geloofwaardigheid afhangt van wat je doet, niet van je mooie woorden.
Groen wil kringloopeconomie in Brussel
Morgenochtend wordt in de commissie Leefmilieu van het Brussels Parlement een nieuwe afvalwet besproken. Deze ordonnantie moet het Brusselse afvalbeleid een extra duw in de rug geven en naar een hoger niveau tillen.
Annemie Maes zal voor Groen volgende prioriteiten naar voor schuiven:
1. Brussel heeft in vergelijking met de andere gewesten en de buurlanden een achterstand op het vlak van sorteren, hergebruiken en recycleren van afval (Brussel 30%, Vlaanderen en Wallonië 70%). Deze achterstand moet, binnen een strak schema (6 jaar), worden weggewerkt.
2. Om de Brusselaar aan te zetten beter te sorteren, moet het principe ‘de vervuiler betaalt’ in de praktijk omgezet worden. Zo zal er vanaf 2013 een heffing worden ingevoerd van 6 euro per ton afval dat verbrand wordt. Verwachte inkomsten: 3 miljoen euro. Een eventuele invoering van een statiegeldsysteem op blikjes en andere drankverpakkingen alsook het invoeren van de betaalzak zullen worden onderzocht.
De opbrengsten van dergelijke heffingen kunnen volgens de nieuwe wet enkel worden geherinvesteerd in zaken die het hergebruik en recyclage van afval ten goede komen zoals extra containerparken, kringloopcentra, de aankoop van materiaal voor selectieve ophaling e.d. Deze kringloopeconomie zal bovendien extra jobs creëren, naar schatting 200 tot 500 jobs.
Annemie Maes is tevreden met deze ordonnantie: “Dit is een kleine inspanning voor de individuele Brusselaar, maar een grote verbetering voor Brussel.”
Groen wil kringloopeconomie in Brussel
Morgenochtend wordt in de commissie Leefmilieu van het Brussels Parlement een nieuwe afvalwet besproken. Deze ordonnantie moet het Brusselse afvalbeleid een extra duw in de rug geven en naar een hoger niveau tillen.
Annemie Maes zal voor Groen volgende prioriteiten naar voor schuiven:
1. Brussel heeft in vergelijking met de andere gewesten en de buurlanden een achterstand op het vlak van sorteren, hergebruiken en recycleren van afval (Brussel 30%, Vlaanderen en Wallonië 70%). Deze achterstand moet, binnen een strak schema (6 jaar), worden weggewerkt.
2. Om de Brusselaar aan te zetten beter te sorteren, moet het principe ‘de vervuiler betaalt’ in de praktijk omgezet worden. Zo zal er vanaf 2013 een heffing worden ingevoerd van 6 euro per ton afval dat verbrand wordt. Verwachte inkomsten: 3 miljoen euro. Een eventuele invoering van een statiegeldsysteem op blikjes en andere drankverpakkingen alsook het invoeren van de betaalzak zullen worden onderzocht.
De opbrengsten van dergelijke heffingen kunnen volgens de nieuwe wet enkel worden geherinvesteerd in zaken die het hergebruik en recyclage van afval ten goede komen zoals extra containerparken, kringloopcentra, de aankoop van materiaal voor selectieve ophaling e.d. Deze kringloopeconomie zal bovendien extra jobs creëren, naar schatting 200 tot 500 jobs.
Annemie Maes is tevreden met deze ordonnantie: “Dit is een kleine inspanning voor de individuele Brusselaar, maar een grote verbetering voor Brussel.”
Alleen CREG beslist of energiecentrale kan sluiten
Er zijn minstens aanwijzigen dat de bevoorrading wordt bemoeilijkt door Electrabel. Zij willen koste wat het kost de oude, zeer lucratieve kernreactoren langer openhouden,” meent Calvo. “Ook de CREG heeft deze week gezegd dat Electrabel de schaarste lijkt te organiseren. Het is tijd dat de overheid de energiebevoorrading in handen neemt in het belang van de consument en onze bedrijven.
Het wetsvoorstel van de groenen voorziet dat exploitanten die een energiecentrale willen sluiten, dit tijdig moeten aanvragen bij de energieregulator CREG. Op die manier kan de regulator een inschatting maken of de sluiting al dan niet de bevoorradingszekerheid in het gedrang brengt. Indien dit het geval zou zijn, kan de CREG de sluiting uitstellen of de centrale verkopen aan een andere geïnteresseerde exploitant.
In 2011 diende de CREG een gelijkaardig voorstel in maar dat werd onder toenmalig energieminister Magnette weggestemd. "Onverantwoord," meent Calvo. "Dit voorstel komt er juist omdat de elkaar opvolgende regeringen met democraten, liberalen en socialisten nagelaten hebben voldoende nieuwe energieinvesteringen aan te trekken. Door deze procedure in te voeren, kunnen we vermijden dat hun uitstelgedrag zal leiden tot stroompannes."
Tot slot wijzen Groen en Ecolo erop dat dit voorstel kadert in een groter geheel van maatregelen om de Belgische energiemarkt beter te organiseren. Andere pijlers zijn: de gefaseerde kernuitstap, het aantrekken van nieuwe investeringen door het quasi-monopolie van Electrabel te breken en ze terecht hogere bijdrages te doen betalen en een beleid voor meer energiebesparing.
Alleen CREG beslist of energiecentrale kan sluiten
Er zijn minstens aanwijzigen dat de bevoorrading wordt bemoeilijkt door Electrabel. Zij willen koste wat het kost de oude, zeer lucratieve kernreactoren langer openhouden,” meent Calvo. “Ook de CREG heeft deze week gezegd dat Electrabel de schaarste lijkt te organiseren. Het is tijd dat de overheid de energiebevoorrading in handen neemt in het belang van de consument en onze bedrijven.
Het wetsvoorstel van de groenen voorziet dat exploitanten die een energiecentrale willen sluiten, dit tijdig moeten aanvragen bij de energieregulator CREG. Op die manier kan de regulator een inschatting maken of de sluiting al dan niet de bevoorradingszekerheid in het gedrang brengt. Indien dit het geval zou zijn, kan de CREG de sluiting uitstellen of de centrale verkopen aan een andere geïnteresseerde exploitant.
In 2011 diende de CREG een gelijkaardig voorstel in maar dat werd onder toenmalig energieminister Magnette weggestemd. "Onverantwoord," meent Calvo. "Dit voorstel komt er juist omdat de elkaar opvolgende regeringen met democraten, liberalen en socialisten nagelaten hebben voldoende nieuwe energieinvesteringen aan te trekken. Door deze procedure in te voeren, kunnen we vermijden dat hun uitstelgedrag zal leiden tot stroompannes."
Tot slot wijzen Groen en Ecolo erop dat dit voorstel kadert in een groter geheel van maatregelen om de Belgische energiemarkt beter te organiseren. Andere pijlers zijn: de gefaseerde kernuitstap, het aantrekken van nieuwe investeringen door het quasi-monopolie van Electrabel te breken en ze terecht hogere bijdrages te doen betalen en een beleid voor meer energiebesparing.
Voor een lokaal holebi- en transgenderbeleid in alle steden en gemeenten
De lokale verkiezingen van oktober 2012 zijn een unieke kans om mensen te sensibiliseren rond gelijke kansen voor iedereen. Groen besteedt in haar verkiezingsprogramma expliciete aandacht aan het welbevinden en de rechten van holebi's en transgenders. Groen bepleit een lokaal holebi- en transgenderbeleid voor alle steden en gemeenten. Beleidsaandacht voor geaardheid is volgens Groen gericht op het administratief personeel, enerzijds, en op alle inwoners van de stad of gemeente, anderzijds.
Een lokaal holebi-beleid vergt een expliciete visie van de gemeente of stad. Er kunnen inspirerende rolmodellen in de gemeente worden aangesproken om deze uit te dragen. Verder wil Groen holebi-belangenorganisaties ondersteunen en hen in contact brengen met andere verenigingen en scholen.
“Discriminatie van holebi’s bestrijden kan alleen wanneer verschillende actoren samenwerken. Een laagdrempelige en correcte registratie van klachten is essentieel. In navolging van wat federaal beslist werd, moet ook de lokale politie kordaat optreden tegen homogeweld en zorgen voor een adequaat onthaal van slachtoffers,” aldus staatssecretaris Bruno De Lille.
Groen zal zoals alle andere jaren talrijk aanwezig zijn op de gapride. Staatssecretaris Bruno De Lille besluit: “De Belgian Gaypride is het moment om op te komen voor gelijke rechten. En dan gaat het niet alleen over wettelijke discriminaties maar ook over het recht om altijd en overal jezelf te kunnen zijn.”
Voor een lokaal holebi- en transgenderbeleid in alle steden en gemeenten
De lokale verkiezingen van oktober 2012 zijn een unieke kans om mensen te sensibiliseren rond gelijke kansen voor iedereen. Groen besteedt in haar verkiezingsprogramma expliciete aandacht aan het welbevinden en de rechten van holebi's en transgenders. Groen bepleit een lokaal holebi- en transgenderbeleid voor alle steden en gemeenten. Beleidsaandacht voor geaardheid is volgens Groen gericht op het administratief personeel, enerzijds, en op alle inwoners van de stad of gemeente, anderzijds.
Een lokaal holebi-beleid vergt een expliciete visie van de gemeente of stad. Er kunnen inspirerende rolmodellen in de gemeente worden aangesproken om deze uit te dragen. Verder wil Groen holebi-belangenorganisaties ondersteunen en hen in contact brengen met andere verenigingen en scholen.
“Discriminatie van holebi’s bestrijden kan alleen wanneer verschillende actoren samenwerken. Een laagdrempelige en correcte registratie van klachten is essentieel. In navolging van wat federaal beslist werd, moet ook de lokale politie kordaat optreden tegen homogeweld en zorgen voor een adequaat onthaal van slachtoffers,” aldus staatssecretaris Bruno De Lille.
Groen zal zoals alle andere jaren talrijk aanwezig zijn op de gapride. Staatssecretaris Bruno De Lille besluit: “De Belgian Gaypride is het moment om op te komen voor gelijke rechten. En dan gaat het niet alleen over wettelijke discriminaties maar ook over het recht om altijd en overal jezelf te kunnen zijn.”
Elisabeth Meuleman: "Rede wint in dossier TBS"
'Gelukkig heeft uiteindelijk de rede het gehaald in dit dossier', zegt Vlaams parlementslid Elisabeth Meuleman. 'Ik wil de vakbonden feliciteren met hun constructieve houding, nadat de minister zonder enige vorm van overleg een sociale bom liet ontploffen. Dat laatste is absoluut niet voor herhaling vatbaar.'
'Het is duidelijk onderhandelen tot betere beslissingen leidt: dit akkoord lijkt me evenwichtig. Er komt een oplossing voor degenen die aan de vooravond van hun TBS stonden. Iedereen die al met TBS had kunnen gaan, zal dit ook kunnen doen.'
'Ik hoop wel dat de minister nog een tandje bijsteekt voor het werkbaar houden van het onderwijs. Het onderzoeken van de haalbaarheid van een werkbaarheidsindex klinkt zeer vrijblijvend en biedt geen duidelijk engagement. Smet blinkt uit in onderzoeken, indexen en meetinstrumenten, maar we wachten op actie. Het onderwijs heeft een duidelijke visie nodig op een leefbaar loopbaaneinde voor oudere leerkrachten, een gunstige startpositie voor jonge leerkrachten en goede werkomstandigheden voor iedereen daartussen. We willen tegen de zomer een lerarenloopbaanplan, zoals Smet ons al lang belooft!'
Elisabeth Meuleman: "Rede wint in dossier TBS"
'Gelukkig heeft uiteindelijk de rede het gehaald in dit dossier', zegt Vlaams parlementslid Elisabeth Meuleman. 'Ik wil de vakbonden feliciteren met hun constructieve houding, nadat de minister zonder enige vorm van overleg een sociale bom liet ontploffen. Dat laatste is absoluut niet voor herhaling vatbaar.'
'Het is duidelijk onderhandelen tot betere beslissingen leidt: dit akkoord lijkt me evenwichtig. Er komt een oplossing voor degenen die aan de vooravond van hun TBS stonden. Iedereen die al met TBS had kunnen gaan, zal dit ook kunnen doen.'
'Ik hoop wel dat de minister nog een tandje bijsteekt voor het werkbaar houden van het onderwijs. Het onderzoeken van de haalbaarheid van een werkbaarheidsindex klinkt zeer vrijblijvend en biedt geen duidelijk engagement. Smet blinkt uit in onderzoeken, indexen en meetinstrumenten, maar we wachten op actie. Het onderwijs heeft een duidelijke visie nodig op een leefbaar loopbaaneinde voor oudere leerkrachten, een gunstige startpositie voor jonge leerkrachten en goede werkomstandigheden voor iedereen daartussen. We willen tegen de zomer een lerarenloopbaanplan, zoals Smet ons al lang belooft!'
